Το My Hero Academia αδιαμφισβήτητα έχει αποτελέσει βασικό πυλώνα στη νέα γενιά των shōnen manga, ενώ για πολλούς θεωρείται το σημαντικότερο των «new gen Big Three» δίπλα στο Demon Slayer και Jujutsu Kaisen. Σίγουρα είναι το πρώτο που ολοκλήρωσε την anime σειρά του, μετά την εννεαετή πορεία του στις οθόνες μας από το 2016 μέχρι και πέρσι, το 2025. Με το γεγονός αυτό η Bandai Namco προσπάθησε να εκμεταλλευτεί το hype της τελευταία σεζόν ώστε να κυκλοφορήσει ταυτόχρονα ένα παιχνίδι adaptation που θα κάλυπτε τα ίδια γεγονότα με την σειρά, ώστε μιας και είδαμε όλοι οι φανς το επικό φινάλε στην συναρπαστική αυτή σειρά σούπερ ηρώων, να ορμήσουμε μετέπειτα και να το παίξουμε.
Δεν είναι η πρώτη φορά που κυκλοφορεί My Hero παιχνίδι από την Bandai Namco, αφού υπήρχαν ήδη τα MHA: One’s Justice 1 και 2, 3D arena fighter’s όπως το 95% των επώνυμων anime adaptations παιχνιδιών άλλωστε. Έτσι και το All’s Justice συνεχίζει το μοτίβο φέρνοντας για πρώτη φορά 3v3 combat στην σειρά και πηγαίνοντας απευθείας στο τέλος της ιστορίας, προσπερνώντας τα συμβάντα που δεν κάλυψε το δεύτερο παιχνίδι. Αυτό σημαίνει πως ο τίτλος καταλήγει με τον στόχο να καλύψει εξ ολοκλήρου την έβδομη μαζί με την τελευταία σεζόν της σειράς. Πέτυχε λοιπόν η ιδέα να καπηλευτεί η νέα αυτή προσθήκη το hype των anime MHA fans ή έχουμε να δούμε μια μέτρια διαμάχη ανάμεσα σε Deku και All for One; Η απάντηση ήταν πιο προφανής από ότι πίστευα…
I AM HERE!
Στο καλωσόρισμα το παιχνίδι ανοίγει με την επική μάχη Midoriya και Tomura, εντός του «Coffin in the sky», μια ιδιαίτερα σημαντική σκηνή για την σειρά. Χωρίς κανένα tutorial σε πετάει μέσα στην δράση σε μια πολύ δραματική σκηνή για την πλοκή, κάτι που μου άφησε πολύ θετική πρώτη εντύπωση. Αμέσως μετά η αφήγηση μας επιστρέφει μερικές μέρες πίσω, όταν ο Deku κάνει την πολύ σημαντική του «τελική εκπαίδευση», με σκοπό να είναι έτοιμος για να δώσει το 120% στην τελική μάχη.
Το κεντρικό hub και μενού του παιχνιδιού είναι συνδυασμένο με την κεντρική πόλη, σε ένα μικροσκοπικό open hub area, ελέγχοντας τον Deku σε free roam, είτε μπορείς να επισκεφτείς την φυσική τοποθεσία του mode που θες να δοκιμάσεις, είτε μπορείς να διατρέξεις κανονικά το με menu από το κινητό του ήρωα έχοντας πρόσβαση σε κάθε mode με fast travel. Τα mode σε πρώτη ματιά φαίνονται πλούσια και μπορώ να πω παραπάνω από ότι περίμενα με την ποικιλία να ξεπερνάει τα απλά «battle mode», «ranked» και «story mode», με επιλογές όπως «Team up battles», «Archive battles» και «Hero Diary». Κάθε mode υπάρχει με σκοπό να προσφέρει μια διαφορετική single player εμπειρία κάτι που σέβομαι σε παιχνίδια τέτοιου είδους, που η πιο απλή κίνηση είναι να βάλεις τα βασικά modes και να το αφήσεις εκεί.
Το πρώτο που πρέπει να αναφερθεί βέβαια είναι ο ελέφαντας στο δωμάτιο, δηλαδή το ΤΕΡΑΣΤΙΟ ROSTER 68 ΧΑΡΑΚΤΗΡΩΝ, που περιλαμβάνονται στο παιχνίδι. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως υπάρχουν σχεδόν ΟΛΟΙ οι χαρακτήρες από τις 8 σεζόν της σειράς εντελώς playable με πλήρη κινησιολογία και customization. Βέβαια για να επιτευχθεί αυτός ο αριθμός έγιναν μεγάλες θυσίες σε στοιχεία που θα δούμε παρακάτω.
EVERYONE IS HERE!
Μιλάμε για ένα 3D arena fighter game, οπότε προσωπικά πιστεύω το Α και το Ω είναι η αίσθηση του παιχνιδιού και οι μηχανισμοί του, που εδώ τελικά είναι εκπληκτικά βασικοί. Βέβαια υπάρχουν και κάποιοι ήρωες που είναι σχεδιασμένοι με μεγάλη έμπνευση ως προς την εκτέλεσή τους (lady Nagant με το μόνιμο sniper που προβάλλει από τον αγκώνα της). Παρ’ όλα αυτά, με δεδομένο το πόσο ποικιλόμορφα χρησιμοποιούνται οι ειδικές δυνάμεις του καθενός (quirks) εντός της σειράς, το να έχουν όλοι οι μαχητές ουσιαστικά έξι έως οκτώ κινήσεις και combos είναι, το λιγότερο, απογοητευτικό.
Οι χαρακτήρες κινούνται στο 3D περιβάλλον χρησιμοποιώντας dashes, τρέξιμο και άλματα, με μερικούς να είναι καλύτεροι σε αυτό από άλλους, ενώ γενικά το movement είναι αρκετά στιβαρό στο έδαφος, με κάποια floaty στοιχεία κυρίως όταν ξεκινούν τα combos. Η αίσθηση του χώρου είναι από τα θετικά σημεία του All Justice πιστεύω, ειδικά τις φορές που πρέπει να λύσεις τον γρίφο του «πως φτάνω στον αντίπαλό μου πιο αποτελεσματικά». Βέβαια με απωθεί από το να επαινέσω πολύ για τα περιβάλλοντα του, όταν το παιχνίδι έρχεται με μονάχα 9 πίστες, που οι περισσότερες είναι πανομοιότυπες μεταξύ τους σε τοπογραφία.
Δεν βοηθάει το πως υπήρξε μείωση από το προηγούμενο τίτλο της σειράς όχι μόνο σε πίστες (από 20+ σε πλέον μόνο 9), αλλά και από 3 super moves ανά χαρακτήρα σε 1 (Plus Ultra moves), αποδεικνύοντας μου πως δεν είναι πραγματικά ένα ρεαλιστικό νούμερο το 68 playable characters, που μπορεί να συντηρήσει με υγιή τρόπο το παιχνίδι. Βέβαια για να είμαστε δίκαιοι όντας 3v3 ο στόχος είναι ο συνδυασμός των επιθέσεων παρά η ατομική δύναμη κάθε ήρωα, κάτι που δεν αξιοποιείται σχεδόν καθόλου.
Ο τίτλος χαρακτηρίζεται από πλήρη έλλειψη tag κινήσεων ή anti tag mechanics, παρά την έμφαση στην 3v3 φύση του. Ανάμεσα στους 68 ήρωες δεν υπάρχει ούτε ένας που να σε σταματάει από το να κάνεις αλλαγή, ούτε κάποιος που να δίνει κάποιο buff στην ομάδα ή κάτι αντίστοιχο. Γενικά θα χαρακτήριζα το παιχνίδι αρκετά ρηχό μηχανικά, ειδικά αν σκεφτούμε την έλλειψη μηχανισμών άμυνας.
Πέρα από το να μπλοκάρεις επιθέσεις η μοναδική άλλη επιλογή είναι να χρησιμοποιείς το ένα από τα συνολικά δύο «break» που έχει ανά μάχη που αναγκάζουν τον αντίπαλο να σταματήσει το combo του ακαριαία. Συνολικά έχουμε να κάνουμε με ένα απλό σύστημα μάχης που αν αρχίσουμε να παρατηρούμε και τις αστοχίες του με «clunky» hit boxes και περίεργες άστοχες κινήσεις που υπάρχουν σε αρκετούς χαρακτήρες, θα καταλήξει αρκετά αρνητική αυτή η κριτική, που δεν το θέλω, γιατί δεν πέρασα και τόσο άσχημα παίζοντας το.
ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ, ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ, ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ, ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ..
Αν το αντιμετωπίσουμε για αυτό που είναι, η έλλειψη «βάθους» στο σύστημα μάχης δεν το σταματάει από το να είναι διασκεδαστικό ειδικά με παρέα, αφού το roster αυτό δίνει άπλετο replayability ακόμα και αν είναι εύκολο να βαρεθείς έναν χαρακτήρα σχετικά σύντομα. Οι μάχες τείνουν να δείχνουν κινηματογραφικές αν «μπεις σε flow». Χωρίς πολλές επιλογές ανάκαμψης στα combos, μπορείς εύκολα να πιάσεις έναν αντίπαλο σε καταστροφικό combo. Αν συνδυάσεις και τις αλλαγές χαρακτήρων, όπου μπορείς να αλλάξεις σε σύμμαχο μέσα στο combo ή ακόμη και να εκτελέσεις τρία Plus Ultra κινήσεις μαζί, μπορείς πολύ γρήγορα να ρίξεις έναν εχθρό από full ζωή σε σχεδόν νεκρό μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.
Το να πετύχεις κάτι τέτοιο δεν σταματά ποτέ να έχει ωραία αίσθηση και να θυμίζει τις μεγάλες μάχες της σειράς όπου οι ήρωες συνεργάζονται για να ρίξουν έναν villain. Βέβαια και το αντίστροφο είναι κάπως αποκαρδιωτικό, γιατί πρακτικά δεν μπορείς να κάνεις πολλά πέρα από το να απολαύσεις το ξύλο που τρως αν δεν σου έχουν μείνει άλλα break charges για να σταματήσεις την επίθεση.
Επίσης, ενώ δεν υπάρχει επιλογή δυσκολίας, για όσους δεν είναι τόσο καλοί στα fighting games, υπάρχει ένα mode που λέγεται “normal” control mode. Αυτό εκτελεί combos για σένα καθώς πατάς τα κουμπιά επίθεσης. Όμως το δεύτερο “manual” mode είναι εκεί όπου έχεις πλήρη έλεγχο στις κινήσεις σου, με αποτέλεσμα να έχεις πολλές παραπάνω επιλογές από το «εύκολο normal mode». Είναι ένα αρκετά μπερδεμένο σχήμα ονοματοδοσίας για την επιλογή του πώς θέλεις να ελέγχεις τον χαρακτήρα σου που τελικά δεν είμαι σίγουρος αν βοηθάει ή κάνει χειρότερα τα πράγματα.
YAPPING SIMULATOR
Ενώ υπάρχουν αρκετά διαφορετικά modes, η λέξη «φλυαρίες» αν και λίγο αυστηρή, τα χαρακτηρίζει πιστεύω αρκετά εύστοχα. Στο Team up Missions, θεωρητικά σου δίνεται ένας ανοιχτός κόσμος για να φέρεσαι σαν πραγματικός ήρωας και σε συνεργασία με τους φίλους του Deku να κάνετε εξάσκηση στο πως πρέπει να φέρεται και να πράττει ένας επαγγελματίας Super Hero.
Στην πράξη έχουμε ένα μονότονο μικρούτσικο τετράγωνο χάρτη, γεμάτο με ανούσια fetch quests, που σε επιβραβεύουν με πόντους ώστε να πετύχεις το πολυπόθητο S-Rank. Πέρα από αυτά υπάρχουν ήρωες τυχαία χωρισμένοι στον χώρο, που για να φέρεις στην «υποτιθέμενη ομάδα σου» έχεις την επιλογή είτε να τους μιλήσεις, είτε να τους πολεμήσεις, είτε να κάνεις το «ξεχωριστό τους quest» (που είναι πάντα κάποιο πήγαινε από το σημείο Α στο σημείο Β και μετά στο Γ, τύπου objective). Μιας και η πιο σύντομη επιλογή είναι να μιλήσεις με τον χαρακτήρα παρά να κάνεις κάποια από τις αγγαρείες του, με κάνει να αναρωτιέμαι σε ποιον παίκτη στοχεύεται αυτό το υλικό, γιατί σίγουρα δεν είναι για μένα.
Καταλαβαίνω την ύπαρξη fanservice και την γοητεία του να περάσεις λίγο χρόνο με τον αγαπημένο σου χαρακτήρα, αλλά δεν ξέρω κατά πόσο θα φέρει μεγάλη χαρά στον πιο πιστό φαν του ήρωα Jeanist, να διαλέξεις το Talk και να αρχίσει να σου λέει για το πως οι ήρωες προστατεύουν τα vending machines από τους κακοποιούς. Γενικά βρήκα πολύ ανιαρή κάθε ασχολία που έχει να προσφέρει το Team Up Missions, δίνοντας κυρίως την αίσθηση επιφανειακού fanservice και filler content, που είναι εκεί για να μην μοιάζει κενό το παιχνίδι. Όποιος πραγματικά διασκεδάζει εν τέλη με αυτού του είδους το υλικό, σίγουρα θα έχει πολλά να δει και να κάνει βέβαια.
ΠΑΙΖΕΙΣ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ UNCS
Το θετικό είναι πως κάθε team up mission ξεκλείδωνε κάποιο Archive Mission, δηλαδή μια από τις ιστορικές μάχες της σειράς My Hero, από την αρχή της μέχρι σήμερα. Αυτές οι μάχες μπορώ να πω πως ήταν ένα αρκετά ευχάριστο διάλειμμα, αφού το να ξεσκίζεις το League of Villains με τον All Might ποτέ δεν θα σταματήσει να έχει πλάκα. Αυτό μαζί με τα Hero’s Diary Missions ήταν το side content που με ωθούσε να το ολοκληρώσω, καθώς ήταν πιο στοχευμένο και ενδιαφέρον. Τα Hero’s Diary είναι ουσιαστικά κάποιες πιο ήρεμες στιγμές μεταξύ των χαρακτήρων που προσωπικά είναι το «fanservice» που προτιμώ και εκτιμώ παραπάνω, καθώς δίνει αξία στο παιχνίδι ως ύπαρξη στο My Hero Universe.
Το Story mode είναι η προσπάθεια του All Justice να μεταφέρει το σύνολο της έβδομης και τελευταίας σεζόν, επιτρέποντάς σου να ξαναζήσεις τα γεγονότα της ιστορίας, με εσένα στο πηδάλιο. Ειλικρινά, αν έχεις δει το anime μέχρι το τέλος ή έχεις διαβάσει το manga, τότε το story mode θα είναι απλώς μια σύντομη αναδιήγηση. Δεν μπορώ να πω ψέματα, πως αφού το μεγαλύτερο μέρος αυτού του κομματιού της ιστορίας είναι μόνο μάχες, ανυπομονούσα κάπως να το δω αποτυπωμένο σε videogame μορφή, καθώς όπως και να το δούμε, ένα καλό boss fight έχει άλλη αίγλη όταν ελέγχεις εσύ τα controls.
Σε θέμα περιεχομένου δεν προστίθεται κάτι στην κύρια ιστορία, πέρα από μερικά εξαιρετικά CGI animated cinematics που κάνουν reanimate τις πιο κομβικές σκηνές της ιστορίας. Αυτό που βοηθά επίσης, σε σύγκριση με άλλα anime-based arena fighter games, είναι το πόσο καλούς voice actors περιέχει το παιχνίδι, αφού χρησιμοποιεί εκείνους της σειράς. Το anime έχει ένα εξαιρετικό καστ ηθοποιών τόσο στο dub όσο και στο sub. Έτσι μεταφέρονται αυτούσιες οι ατάκες καθιστώντας κάθε κεφάλαιο της ιστορίας πιο δυνατό και πιο φορτισμένο.
Αυτό που μειώνει τον αντίκτυπο της ιστορίας είναι το μείγμα από GIFs και πραγματικές παρουσιάσεις power point για πολλά μέρη της αφήγησης αντί να χρησιμοποιείται αυτούσιο το anime. Θα ήταν όμορφο να μπορεί να σταθεί μόνο του το All Justice ως μέσο μεταφοράς της ιστορίας, αλλά πραγματικά με τον τρόπο που αποδίδεται η ιστορία με slide shows των σκηνών της σειράς, πριν και μετά από κάθε μάχη, το μετατρέπει σε ένα υποδεέστερο «δεύτερο» μέσο που απλά θα σου θυμίσει την ιστορία, παρά θα σε προσκαλέσει να την απολαύσεις για πρώτη φορά.
ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ SHŌNEN
Όλο αυτό έρχεται σε μεγάλη αντίθεση στις πολύ καλά φτιαγμένες CGI σκηνές που 1:1 αποδίδουν κάποια σημαντικά σημεία της ιστορίας, που όμως θα ήταν υπερβολικά κοστοβόρο για την εταιρεία να επεκτείνει αυτό τον τρόπο αφήγησης στο σύνολο του τίτλου. Τουλάχιστον το θρυλικό soundtrack του MHA είναι εδώ και δεν φοβάται να εμφανιστεί με έξυπνες επιλογές και πάντοτε ανεβάζοντας τον πήχη στις πολύ σημαντικές σκηνές. Πρέπει να σημειωθεί ότι εκτίμησα ιδιαιτέρως την δυναμική δομή της μελωδίας στο βασικό hub που αλλάζει αναλόγως την επιλογή στο menu που πλησιάζεις, ένα στοιχείο που ενώ δεν χρειαζόταν να υπάρχει, μου ανέβασε ένα κλικ, την συνολική μου διασκέδαση.
Στο κομμάτι που όντως παίζεις και δεν βλέπεις απλά τη σειρά, το story mode δεν κάνει κάτι παραπάνω από περιορισμένες αναμετρήσεις ενάντια σε βασικούς NPCs. Με αυτό εννοώ πως αν χρησιμοποιήσεις το απλό «vs mode» και για παράδειγμα διαλέξεις αναμέτρηση μεταξύ του Endeavor και Hawks ενάντια σε All for One, η μοναδική διαφορά με το αντίστοιχο story mode θα είναι πως οι χαρακτήρες δεν φωνάζουν τις ατάκες τους από εκείνο το battle. Λείπουν στοιχεία που θα απογείωναν το story mode σε πιο επική εμπειρία, με μοναδικά bosses, abilities ή γενικά στιγμές που μπορείς να βιώσεις μονάχα εκεί. Έτσι το story mode απομυθοποιείται και χάνει το νόημα του κάπως, αφού καταλήγει να είναι ένα σωρό απλές μάχες με σκηνές από το anime ανάμεσα τους, με τελικό προορισμό το Final Boss Fight.
Μόνο μία μάχη από τις 15+ του story μοιάζει πραγματικά σαν να είναι απέναντι σε έναν μεγάλο κακό, και αυτή είναι η τελική μάχη. Δυστυχώς η πλήρης αποτυχία των devs να χρησιμοποιήσουν το απόλυτο φινάλε για να εκφράσουν το μεταίχμιο της My Hero εμπειρίας είναι προφανής, αφού ίσως να έχουμε να κάνουμε με ένα από τα χειρότερα Final Boss Battles που έχω παίξει ποτέ. «Junky» unblockable κινήσεις χωρίς προειδοποίηση που σου σπαταλάνε το 50% του HP σου, μαραθώνιος 6 μαχών στην σειρά που ξεκινά ΟΛΟ από την αρχή αν χάσεις σε οποιοδήποτε σημείο, μαζί με την ξαφνική αναγκαστική χρήση όλης της 1-Α τάξης μαθητών, ενώ ως εκείνο το σημείο έχεις δοκιμάσει μόλις 2-3 από αυτούς, είναι κάποια από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την απογοητευτική αυτή μάχη. Με κερασάκι στην αισχρή αυτή τούρτα να είναι το super armor που διέπει συνεχώς τον All for One, πραγματικά μου άφησε την χειρότερη γεύση έχοντας αυτό ως κλείσιμο στο «πιο βασικό mode του τελευταίου παιχνιδιού της σειράς».
DIDN’T COOK ENOUGH, I FEAR…
Συνολικά το All Justice είναι ένα παιχνίδι που δίνει την αίσθηση πως δεν είχε «αρκετό χρόνο στον φούρνο». Η έλλειψη crossplay πιστεύω θα κοστίσει με την πλειοψηφία των παιχτών να βρίσκεται σε κονσόλα, σύντομα τα άτομα σαν και εμένα που το έπαιξαν στο PC θα αρχίσουν να έχουν δυσκολία να βρουν match στο ήδη ασταθές online mode του. Τουλάχιστον δεν υπήρχαν θέματα performance, που αν σε RTX 4070 το cel shaded anime fighter έπεφτε από τα 60 fps του, τότε δεν ξέρω που ΔΕΝ θα έπεφτε.
Η πρόταση του MY HERO ACADEMIA: All’s Justice, μπορούσε να είναι ενδιαφέρουσα αν υπήρχε καθαρότερος στόχος για τις προτεραιότητες ενός τίτλου σαν και αυτού. Δεν νομίζω πως άξιζε τόσες θυσίες ένα τόσο τεράστιο roster, αφού στον βωμό της ποικιλίας, κατέληξε το συνολικό παιχνίδι αρκετά πιο επιφανειακό. Ειδικά αν κάποιος πάρει την τιμή των 60€ υπόψιν, νομίζω αναφέρεται ατομικά στους φανατικούς θαυμαστές του Midoriya και της υπόλοιπης τάξης του, αφού έχουμε ξεκάθαρα να κάνουμε με μια από τις πιο αδύναμες προσθήκες στην fast food κατηγορία των 3D anime arena fighters.
Ευχαριστούμε πολύ την Bandai Namco Hellas για την παροχή του review copy!
