Ο μικροσκοπικός και τρομακτικός κόσμος των Little Nightmares κατέχει μια πολύ ξεχωριστή θέση στην καρδιά του gaming κοινού. Έχοντας προσφέρει ένα πακέτο φρέσκο και ανατριχιαστικό, με τη σήψη και τη δυσοσμία που μπορεί να κρύβει μια ιστορία χωρίς λόγια, κατάφερε να κάνει τον παίκτη να νιώσει «μικρός» –μια αίσθηση μοναδική και αυθεντική. Με αυτήν ακριβώς την αίσθηση, η Tarsier Studios μας φέρνει το REANIMAL, πατώντας σε μια επιτυχημένη συνταγή και προσφέροντας παράλληλα κάτι νέο, εφόσον το Little Nightmares III ανατέθηκε στη Supermassive.
ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΖΩΟ ΜΕ ΜΕΓΑΛΟ ΒΑΘΟΣ
Από τη στιγμή που η πλοκή του παιχνιδιού είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου δοσμένη μέσω environmental storytelling, δεν ξέρω αν πρέπει να πω πολλά ή να σας αφήσω σαν ένα κενό ερμάριο να τη ζήσετε –κάτι που σίγουρα είναι προτιμότερο. Το μόνο που θα αναφέρω είναι ότι παίρνουμε τον ρόλο ενός αγοριού (ή και κοριτσιού αν παίξουμε σε co-op) και ξεκινάμε ένα σαδιστικό ταξίδι στον αρρωστημένο κόσμο του REANIMAL. Έναν κόσμο γεμάτο παιδιά, βία, σήψη και ψυχολογικό πόνο που ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως ανάλογα με την οπτική του παίκτη.Μέσα σε αυτόν, πολλά μοτίβα ξεπροβάλλουν: η εγκατάλειψη, η απομόνωση, αλλά και η κατάθλιψη –τουλάχιστον όπως τα αντιλήφθηκα εγώ. Περιπλανώμενος σε μια πλειάδα τοποθεσιών και προσπαθώντας να ξετυλίξω το κουβάρι της αινιγματικής πλοκής, δύο πράγματα ένιωσα σε πολύ έντονο βαθμό.
Το πρώτο είναι η τρομερά βαριά ατμόσφαιρα που το συνοδεύει σε όλο το μήκος και το πλάτος του. Αυτή η ατμόσφαιρα, όμως, δεν ήταν τρομακτική με την κλασική έννοια. Δεν υπήρξε στιγμή που να νιώσω φόβο. Αυτό που πήρε τη θέση του ήταν η δυσφορία που προκαλούσαν τα γεγονότα. Για παράδειγμα, σε ένα νοσοκομείο υπάρχει ένα πτώμα που θα έπρεπε να χειρουργηθεί ή σε μια άλλη σκηνή στρατιώτες τινάζουν τα μυαλά τους στον αέρα. Παρότι αυτές οι σκηνές δεν είναι πρωτόγνωρες, η δομή και η ατμόσφαιρα αυτού του κόσμου –ειδικά από τη στιγμή που χειριζόμαστε παιδιά– την κάνει βαριά και πετυχαίνει τον στόχο της δυσφορίας. Μπορεί όχι του τρόμου, αλλά ίσως αυτό ακριβώς να στοχεύουν οι δημιουργοί.
Όλος ο ηχητικός τομέας του REANIMAL, με τους ambient ήχους και τους ψυχρούς ήχους από πόρτες, σιδερά, σπλάχνα, κλπ, σε συνδυασμό με τους ρεαλιστικούς φωτισμούς των -υπερβολικά- σκοτεινών τοποθεσιών, αυξάνουν όλο το αίσθημα που προανέφερα. Αν και εμένα προσωπικά με κούρασε αρκετά στα μάτια αυτό το σκοτάδι, αναγκάζοντάς με να κάνω παύση για να ξεκουραστώ. Ιδανικά θα ήθελα να έχω πιο δυνατό αναπτήρα σαν το αγόρι του παιχνιδιού, άλλα έτσι θα χανόταν όλη η σκοτεινή αύρα που γέμισε την οθόνη μου.
Όλο το feeling, όμως, ήταν εκεί. Ένα μόνιμο ανακάτεμα και καταχνιά σε όλο το playthrough. Κάθε σκιά από τον αναπτήρα του αγοριού ήταν αρκετή για να με ανησυχήσει και κάθε ήχος έδινε βάθος στη σήψη της εικόνας.
LITTLE NIGHTMARES ΞΑΝΑ ΕΔΩ!
Η σήψη, που τόσες φορές επανέλαβα, είναι από μόνη της ένα κεφάλαιο στο REANIMAL. Θεωρώ πως είναι το πιο αηδιαστικό (με την καλή έννοια) παιχνίδι της Tarsier. Κάθε τοποθεσία περιλαμβάνει κάτι το δύσπεπτο για τα στομάχια μας: παραμορφωμένοι εχθροί, σαπισμένα τρόφιμα, νεκρά ζώα και άλλα πολλά. Πάρτε μια κουτάλα, ανακατέψτε όλα όσα σας είπα μέχρι τώρα, και νομίζω πως έχετε μια καλή ιδέα για το τι να περιμένετε. Αυτό είναι ένα αηδιαστικό-βρωμερό συνονθύλευμα πόνου και παιδικής καταστροφής της τρυφερότητας δοσμένο με τον πιο μοναδικό τρόπο της Tarsier.
Με το gameplay τι γίνεται όμως; Εδώ τα πράγματα είναι εξαιρετικά απλά: Το REANIMAL είναι ένα ακόμα Little Nightmares –κυριολεκτικά– με μια μικρή προσθήκη combat μηχανισμών. Όταν λέω μικρή, το εννοώ: έχουμε έναν λοστό και χτυπάμε μερικούς εχθρούς ή κάποιο harpoon στο τσακίρ κέφι, ενώ όλους τους υπόλοιπους απλώς τους αποφεύγουμε. Στο δεύτερο κομμάτι του gameplay κάνουμε το γνωστό stealth που ξέρουμε από τα Little Nightmares για να προχωρήσουμε από το ένα σημείο στο άλλο. Όπως είπα, ίδια συνταγή ίδια εκτέλεση.
Οι τοποθεσίες έχουν γίνει μεγαλύτερες για εξερεύνηση, αλλά η συνταγή και εδώ παραμένει ίδια. Απο πλουραλισμό θα χορτάσετε αφού και βαρκάδα στα σκοτεινά νερά μιας μισό βυθισμένης πόλης θα κάνετε και στα χαρακώματα θα τρέξετε για να επιβιώσετε, άλλα και οχήματα θα οδηγήσετε και αυτά είναι μόνο μερικά από τα σακατεμένα μέρη που θα κληθείτε να ανακαλύψετε.
Το βήμα προς τη μάχη είναι σίγουρα θετικό, αλλά χρειάζεται ακόμα πολλή δουλειά για να γίνει ουσιαστικό. Γιατί όπλα και οχήματα έχουμε, όμως είναι ρηχό όλο το combat, σίγουρα είναι προς την σωστή κατεύθυνση, άλλα θέλει δουλίτσα ακόμα. Το concept ήταν «τρέχουμε να ξεφύγουμε» και κάποια στιγμή αντιμετωπίζουμε ένα boss με τα απολύτως βασικά στοιχεία μάχης. Το κρατάμε για το μέλλον.
Στο κομμάτι που δεν απαιτεί μάχες, επίσης δεν έχει αλλάξει κάτι. Κινούμαστε στην τοποθεσία και ψάχνουμε ένα αντικείμενο που θα ξεκλειδώσει μια πόρτα ή ένα εμπόδιο. Δεν έχει προστεθεί κανένας ποιοτικός γρίφος ή κάτι που να γαργαλίσει έστω και λίγο τους νευρώνες μας. Για εμένα προσωπικά, αυτό ήταν και το πιο αδύναμο σημείο του παιχνιδιού. Θα ήθελα να δω μια προσπάθεια ενσωμάτωσης γρίφων που θα εκμεταλλεύονται το environmental storytelling για έξτρα έμφαση.
ΕΝΑ ΣΦΗΝΑΚΙ ΠΟΥ ΠΙΝΕΤΑΙ CO-OP
Ο αντίλογος είναι ότι, αν παιζόταν σε co-op αντί σε single-player, ίσως να είχε λίγη παραπάνω δυσκολία, αφού δεν υπάρχει AI προγραμματισμένη να φροντίζει τον δεύτερο ήρωα σε αυτή την περίπτωση. Όπως και να έχει, θεωρώ ότι είναι ένα κομμάτι που η Tarsier πρέπει να επενδύσει, γιατί μόνο κέρδος μπορεί να φέρει σε ένα τόσο ξεχωριστό είδος παιχνιδιού, δεδομένου του πόσο αρέσει ο μοιρασμένος τρόμος στα games.
Ένα τελευταίο σχόλιο πριν την κατακλείδα: το REANIMAL διαρκεί 3-4 ώρες, κάτι που σε κάνει να θέλεις λίγο ακόμα και αυτό το λέω γιατί το φινάλε του είναι δυνατό και χρήζει επιπλέον αναζήτησης! Δεν ξέρω αν θα υπάρξουν DLC στο μέλλον, αλλά η εξερεύνηση για collectibles ώστε να ξεκλειδώσουμε ένα κρυφό τέλος δεν νομίζω ότι αρκεί στην εποχή που βρίσκεται σήμερα το gaming. Προς Θεού, αυτό δεν σημαίνει πως το παιχνίδι δεν αξίζει, κάθε άλλο!
Οπότε τι είναι το REANIMAL; Είναι ένα ακόμα Little Nightmares, θα πω εγώ, με τη συνταγή λίγο πιο disturbing και με co-op για να απολαμβάνετε παρέα. Η δομή παραμένει η ίδια πετυχήμενη που έφερε στο προσκήνιο την Tarsier με τους λιλιπούτειους ήρωες να ταλαιπωρούνται σε φρικιαστικά μέρη με ζοφερούς εχθρούς, αλλά και καταστάσεις που συνιστούν ειδικό ψυχικής υγείας. Όσοι αγαπήσατε τα παλιά τρέξτε να το αποκτήσετε, μπορεί να μην διαρκεί πολύ άλλα σίγουρα θα σας ικανοποιήσει. Τώρα αν είστε από αυτούς που περιμένατε κάποια εξέλιξη, δεν θα τη βρείτε εδώ, όμως και πάλι το προτείνουμε, εφόσον είναι παιχνίδι που φτιάχτηκε με σκοπό να μας κάνει να νιώσουμε τη δυσφορία και το πετυχαίνει. Μακάρι στο μέλλον να δούμε να εμπλουτίζεται και με έξτρα στοιχεία που θα το κάνουν ακαταμάχητο για όλους!
Ευχαριστούμε πολύ την Enarxis για την παροχή του review copy!
