Είμαι μεγάλος λάτρης της αυτοκινητοβιομηχανίας. Μικρός έπαιζα Gran Turismo 4, οδηγώντας το αμάξι που έχω τώρα, ένα Civic Type R που φόρεσε πρώτο τον θρυλικό κινητήρα Κ20A2. Έχοντας παίξει το τελευταίο Gran Turismo, και τα 2 τελευταία Forza Horizon, μπορώ να δηλώσω με βεβαιότητα πως το RENNSPORT χρειάζεται ακόμα λίγη δουλίτσα, για να φτάσει στο επίπεδο να είναι ένας ανταγωνιστικός Sim Racing τίτλος.
Πριν πιάσω το παιχνίδι στα χέρια μου, έκανα όπως πάντα μία έρευνα, ανακαλύπτοντας πως αυτή είναι μια πρώτη προσπάθεια από τα στούντιο παραγωγής του, την Competition Company σε συνεργασία με την Teyon, για έναν αληθοφανή τίτλο βασισμένο στην ταχύτητα, στις στροφές και στην συμπεριφορά του αυτοκινήτου στην πίστα. Παρέα με την Logitech G29 και το DualSense μου, έβαλα μπρος και άρχισα να τρέχω σε κάποιες από τις πιο διάσημες πίστες του κόσμου.
Σε αυτό το κείμενο θα περιγράψω την εμπειρία μου από την standard έκδοση του RENNSPORT, για την οποία τα συναισθήματα μου είναι μεικτά. Τα χαρακτηριστικά στοιχεία αρχίζουν να φαίνονται από την πρώτη στιγμή του παιχνιδιού, με το περιεχόμενο και την αισθητική του να είναι αρκετά ρηχά, με αποτέλεσμα να αφήνει εξαρχής μία μέτρια εντύπωση. Όπως προανέφερα, έχοντας μια σχετική εμπειρία, γνωρίζω (περίπου) πώς να καθοδηγηθώ ανάμεσα σε αυτό το είδος τίτλων. Για αυτό τον λόγο, θα έλεγα πως το παιχνίδι έχει περισσότερα να προσφέρει εάν κάποιος επιλέξει να παίξει με τιμονιέρα. Από την αρχή του δίνει αυτή την επιλογή για διαμόρφωση των πεταλιών αλλά και την ανταπόκριση του τιμονιού, τοποθετώντας τον παίκτη σε ένα εκπαιδευτικό lap, ώστε να αφομοιωθεί με τον χειρισμό.
Εδώ πρέπει να ολοκληρωθούν δύο τέτοια ώστε να μεταφερθούμε μετά στο κύριο μενού. Παρόλα αυτά, δεν υπάρχει καμία συμβουλή για κάποιον που μπορεί να είναι αρχάριος ή για κάποιον που μπορεί αυτό να είναι το πρώτο του racing παιχνίδι, για να μάθει πώς να συμπεριφέρεται. Με τον ίδιο τρόπο, δεν υπάρχουν σχετικά tutorials, που θα μπορούσαν να διδάξουν τις βασικές τεχνικές ή το πώς κάποιος πρέπει να τρέχει εντός της πίστας. Ως αποτέλεσμα, η ημιμάθεια ενός κατά τα άλλα, δύσκολου και στιβαρού χειρισμού, που δεν αφήνει περιθώρια για λάθη.
ΤΟ GRAND PRIX ΤΩΝ ΘΡΥΛΩΝ: ΤΙΜΟΝΙΕΡΑ ΚΑΙ ΧΕΙΡΙΣΤΉΡΙΟ
Η αλήθεια πρέπει να λέγεται, και όταν αυτή είναι ένα ωμό και αληθοφανές αποτέλεσμα, δεν μπορεί κάποιος να μην αναρωτηθεί εάν ανταποκρίνεται με τον ίδιο ρυθμό. Για καλή τύχη όσων διαθέτουν ακόμα και μία βασική τιμονιέρα, εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο κομμάτι επιτυχίας του. Η εμπειρία της mainstream κατά τα άλλα G29 μου ήταν φανταστική. Δυστυχώς το DualSense δεν είναι αρκετό για να παρέχει μία σωστή Sim Racing εμπειρία, εφόσον απλά δονείται, χωρίς οποιαδήποτε επαφή με την πραγματικότητα.
Όσον αφορά την τιμονιέρα όμως, είναι ξεκάθαρο πως το μεγαλύτερο ποσοστό της δουλειάς, αποτυπώνεται στον χειρισμό, διότι εφόσον κάποιος καταφέρει να μάθει την συμπεριφορά των αυτοκινήτων μέσα στην πίστα, αρχίζει και να διασκεδάζει.
Σε αυτό το σημείο, θέλω να παρακαλέσω όσους διστάζουν να χρησιμοποιήσουν χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων, σε όποιο παιχνίδι και να είναι αυτό, να του δώσουν μία προσπάθεια. Εάν έχετε στην κατοχή σας και τον λεβιέ ταχυτήτων, θα παρατηρήσετε κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Ο λεβιές δεν λειτουργεί. Η συγκεκριμένη διαπίστωση δεν είναι τυχαία, καθώς όλα τα αυτοκίνητα είναι προσαρμοσμένα για πίστα και όχι για τον δρόμο.
Το γεγονός αυτό μπορεί κάποιος να το καταλάβει από όλες τις μεριές του μονοθέσιου, και στο σασί αλλά και στον κινητήρα! Το σασί θυμίζει το Citroen Saxo, που τρέχει στους δρόμους της Αθήνας ανενόχλητο, με την εξάτμιση που σηκώνει όλη την γειτονιά στο πόδι, εφόσον εντός του αυτοκινήτου, έχουν όλα προσαρμοστεί σε αγωνιστική μορφή. Σε όλα τα αμάξια, υπάρχει ένα bucket κάθισμα, ζώνες ασφαλείας 3 ή 4 σημείων, και ένα roll-cage, αποκλειστικά για την ασφάλεια του οδηγού.
Εξωτερικά, διακρίνεται μία αεροτομή, καθώς χωρίς αυτή στοχεύουμε για το χορτάρι, και όχι το κράσπεδο. Επιπρόσθετα, το τιμόνι αλλά και το ταμπλό, έχουν ξυλωθεί και στην θέση τους βρίσκονται performance spec ανταλλακτικά, με shifting paddles μόνο για χρήση εντός πίστας. Επιπλέον, εντός του κινητήρα μπορούμε να καταλάβουμε πως υπάρχει πρόγραμμα με launch control σε όλα τα αυτοκίνητα, και ίσια γρανάζια στο σασμάν, για να κουμπώνουν οι ταχύτητες σε πολύ υψηλές στροφές, με ομοιόμορφη κατανομή της ενέργειας. Ως αποτέλεσμα, λειτουργούν μόνο οι αλλαγές ταχυτήτων, πίσω από το τιμόνι. Προσωπικά, ένιωσα ιδιαίτερα χαρούμενος που οι διαφορές είναι τόσο διακριτές, και μεταφέρονται στην ίδια μας την κίνηση.
Εδώ συμβάλλει ακόμα περισσότερο η χρήση της τιμονιέρας. Πίστες όπως η Nürburgring ή το Fuji international speedway, είναι ειδικά σχεδιασμένες για απότομες στροφές και ανισόπεδο οδόστρωμα. Ο παίκτης έχει τη δυνατότητα να ελέγξει το ποσοστό ανταπόκρισης και του τιμονιού, και των φρένων. Υπάρχουν 2 βασικοί λόγοι που αυτό είναι σημαντικό.
WINNER GETS MY PINK SLIP AND THE RESPECT
Αρχικά, τα αγωνιστικά αυτοκίνητα δεν διαθέτουν ABS. Ο λόγος είναι απλός, καθώς δεν πρόκειται να χρειαστεί απότομο φρένο για κάποιον πεζό ή ζώο. Δεύτερον, όταν το αυτοκίνητο κινείται με 250 χιλιόμετρα, και αναγκάζεται να πάρει μία στροφή με 90, εντός της αλλαγής από τη στροφή, πρέπει να αναπτύξει ξανά την ταχύτητα του. Μηχανικά εύκολο όταν ο κινητήρας έχει 800+ άλογα, και τα αμορτισέρ μπορούν να αντέξουν ακόμα και σεισμό. Το αυτοκίνητο όμως είναι το 50% της εν λόγω εξίσωσης.
Ο οδηγός, δεν μπορεί να πάρει την στροφή αυτή με τον παραδοσιακό τρόπο οδήγησης εντός πόλης, και χρειάζονται τεχνικές όπως heel-toe braking και shifting. Και τα δύο πόδια είναι σημαντικά σε αυτό το σημείο καθώς το αριστερό πόδι πρέπει να πατάει το φρένο, ώστε το δεξί πόδι, να μην αφήνει τελείως το γκάζι, καθώς πολύ χαμηλές στροφές, μεταφράζονται σε χαμένα δευτερόλεπτα για τον οδηγό.
Η σύντομη αυτή περιγραφή είναι αναγκαία για να καταλάβετε πως κατά την διάρκεια της οδήγησης στο RENNSPORT, μπορείς να επιλέξεις τα φρένα να μην κλειδώνουν μόνα τους και να έχεις τον απόλυτο έλεγχο του τιμονιού. Με αυτόν τον τρόπο βρέθηκα να παίρνω τις στροφές με τη μεγαλύτερη ακρίβεια που μπορούσα καθώς πατούσα το φρένο σε λιγότερο έντονο ρυθμό με το αριστερό πόδι, και είχα τη σωστή ανταπόκριση γκαζιού με το δεξί.
Η συγκεκριμένη λειτουργία μου χάρισε αρκετές ώρες έντονης αλλά ακριβούς οδήγησης, και είναι μία λεπτομέρεια που εύκολα χάνεται ανάμεσα στην μετάφραση. Εδώ, το RENNSPORT καταφέρνει να παρέχει μία εμπειρία, άξια σε ένα Sim Racing τίτλο.
Παρόλα αυτά, δεν θεωρώ πως κάποιος πρέπει να τα γνωρίζει ή να τα καταλαβαίνει αυτά. Οι περισσότεροι που ξέρουν, είτε έχουν μία σχετική εμπειρία με παρόμοιους τίτλους, είτε τρέχουν σε αληθινούς αγώνες με τα αυτοκίνητά τους. Γι’ αυτό τον λόγο, θεωρώ πως το παιχνίδι έχει αρκετές άγνωστες λέξεις και δεν παρέχει τα σωστά βήματα για εκμάθηση. Η γραμμή που υπάρχει στο πάτωμα για να καθοδηγήσει έναν παίκτη στο να ελαττώσει την ταχύτητά του, όταν γίνεται από πράσινη-κόκκινη δεν είναι καν αυτόματα ανοιχτή.
Ένας αρχάριος μπορεί να μην ξέρει πως υπάρχει διαθέσιμη μία τέτοια λειτουργία, με αποτέλεσμα να μην την αναζητήσει ποτέ. Ακόμα πιο σημαντικό, όμως, είναι το γεγονός πως λείπει ένας δείκτης πορείας. Αναφέρομαι στο εάν ο δρόμος μπροστά είναι ανηφορικός ή κατηφορικός, λειτουργία που υπάρχει σε άλλα παιχνίδια που είναι βασισμένα μόνο εντός πίστας, όπως το Gran Turismo 7. Προσωπικά, θα μου προσέφερε ιδιαίτερη βοήθεια, κυρίως σε πίστες που δεν γνωρίζω καθόλου.
PRACTICE – QUALIFYING – RACE!
Με μεγάλη δυσαρέσκεια μπορώ να δηλώσω πως -όσο ευχάριστα και να είναι όσα προανέφερα- το RENNSPORT πάσχει από ασθενές περιεχόμενο. Η Standard Edition διαθέτει μόνο 17 αυτοκίνητα. Κάποιος θα ελπίζει πως η κατανομή τους θα ήταν κάπως ανάλογη. Όχι, 5 από αυτά είναι Porsche, 4 είναι BMW και τα υπόλοιπα είναι 1-2 από διάφορες μάρκες. Αρκετοί αγωνιστικοί θρύλοι απουσιάζουν, με τα 3 από τα 5 Porsche να είναι 911 GT3. Συμπληρωματικά, κανένα από τα διαθέσιμα αυτοκίνητα δεν έχει κάποια διαφορετική εμφάνιση που μπορεί ο παίκτης να επιλέξει.
Αντιθέτως όλα τα liveries που μπορεί κάποιος να χρησιμοποιήσει για να ομορφύνει το όχημα του, είναι κλειδωμένα πίσω από microtransactions, αναγκάζοντάς τον να πληρώσει ώστε να φτιάξει οποιοδήποτε όχημα. Το συγκεκριμένο γεγονός είναι μεγάλο φάουλ, εφόσον το γκαράζ των αυτοκινήτων είναι ήδη μικρό. Η επιλογή αυτή κουράζει πολύ γρήγορα όποιον έχει τη διάθεση να εξερευνήσει τις διαφορετικές λειτουργίες που κάνουν την κάθε μάρκα να ξεχωρίζει.
Ίδια μοτίβα βλέπουμε και στο single-player κομμάτι του, όπου διαθέσιμα για να πάρει ο παίκτης μέρος είναι στο σύνολο 9 πρωταθλήματα, με τη μόνη επιλογή συμμετεχόντων να είναι συνολικά 12. Εμφανές είναι το γεγονός πως το παιχνίδι είναι σχεδιασμένο με το multiplayer σαν προτεραιότητα. Το single-player υποφέρει από ένα κακοσχεδιασμένο ΑΙ, στο οποίο κανένας αντίπαλος δεν συμπεριφέρεται σαν πραγματικός οδηγός.
Οι κατηγορίες των πρωταθλημάτων κατατάσσονται με αυξανόμενη δυσκολία σε κάθε μία. Η CPU συμπεριφερόταν σαν πιωμένος οδηγός που επιστρέφει από τα μπουζούκια, καθώς τα αυτοκίνητα πέφτουν το ένα πάνω στο άλλο ή σε σπρώχνουν χωρίς λόγο, ενώ προσπαθείς να κάνεις μία καθαρή προσπέραση. Ακόμα και ο πιο αρχάριος μπορεί να καταλάβει πως ένας οδηγός αγώνων με Porsche 911, σίγουρα δεν έχει τέτοια οδική συμπεριφορά.
Τα πρωταθλήματα απαρτίζονται από τριών ειδών στάδια, τα Practice, Qualifying και Race. Στο πρώτο, υπάρχει μία 10 λεπτή προπόνηση ώστε να μάθεις την πίστα. Στο δεύτερο, τρέχετε για το ποιος θα κάνει τον καλύτερο χρόνο, ώστε να αποφασιστεί η Pole Position, ενώ στο τρίτο βρίσκεται ο πραγματικός αγώνας. Αντιμετώπισα αρκετά θέματα με τα 3 αυτά στάδια, καθώς παρατήρησα πως τα υπόλοιπα αυτοκίνητα δεν συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο. Εντός του Qualifying Stage -κατά τη γνώμη μου εξίσου σημαντικό με τον αγώνα- το ΑΙ δεν βγαίνει από τα Pit Stop με σειρά. Μπερδευόμουν αρκετά συχνά, γιατί δεν ήξερα πότε πρέπει να φύγω εγώ.
Εκτός αυτού, βρέθηκα αρκετές φορές και στα δύο στάδια, να πολιορκούμαι από αντιπάλους, που με έσπρωχναν εκτός της γραμμής, η τελείως εκτός πίστας, όταν απλά κρατούσα την πορεία μου. Σπάνια μπορούσα να προβλέψω τη σκέψη των υπολοίπων, καθώς φαίνεται να μην υπήρχε καθόλου. Αναφέρομαι σε αυτό, διότι είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Η προσπέραση μεταξύ των γραμμών επιβάλλει penalties, βάσει των οποίων ο χρόνος που σημειώνεις στον γύρο δεν μετράει. Αποτέλεσμα αυτού, εάν το AI σε σπρώξει εκτός σε έναν πολύ καλό χρόνο, δεν θα μετρήσει για τη θέση σου στην 12άδα του αγώνα, απόλυτα σημαντικό για το ύψος από όπου θα αρχίσεις.
CROSS MULTI(MAYBE)PLAYER
To multiplayer είναι εμφανώς το mode στο οποίο δόθηκε η μεγαλύτερη προσοχή. Μπορούμε να το διακρίνουμε από μεγάλη απόσταση χάρις στα πολυάριθμα ημερήσια τουρνουά που μπορεί να πάρει κάποιος μέρος, ένα penalty και incident system που από την πρώτη μέρα είναι διαθέσιμο σε cross-platform συμβατότητα και δυνατότητα για community maps και modding. Από τη μία είναι ευχάριστο να βλέπεις κόσμο να ενώνεται με κοινό στοιχείο την αγάπη τους για την ταχύτητα. Από την άλλη, το mode χρειάζεται ακόμη αρκετή δουλεία, για να είναι είναι ευρέως αρεστό.
Οι επιλογές είναι κυρίως δύο: το quick play, αγώνες με λιγότερα laps και τα official contests, πρωταθλήματα με συγκεκριμένο είδος αυτοκινήτου. Δεν θα χαρακτήριζα την εμπειρία μου με το quick play ιδανική, καθώς η μέση ώρα αναμονής για έναν αγώνα ήταν πάνω από 3 λεπτά βρίσκοντας σπανίως πάνω από 3 άτομα, με ανοιχτό cross-play. Σε κάθε περίπτωση, όμως, κατά κύρια βάση κοιτάμε ένα σύστημα πόντων. Σε ορισμένα τουρνουά, χρειάζεται να έχεις ελάχιστο online rating, για να μπορείς να πάρεις μέρος.
Ως αποτέλεσμα, εάν δεν παίζεις αρκετά καλά, περιορίζεσαι. Παράλληλα, όπως και με τα πρωταθλήματα, υπάρχει επίπεδο δυσκολίας και στα online τουρνουά, κυρίως υποχρεώνοντας τον παίκτη να χρησιμοποιήσει ισχυρότερα και πιο γρήγορα αμάξια. Ενώ μπορώ να συμφωνήσω έως ένα σημείο με την ανταγωνιστικότητα, συγκρούομαι με το γεγονός πως τα μεγαλύτερα επίπεδα φάνηκαν να έχουν συντριπτικά λιγότερους χρήστες που να παίρνουν μέρος. Για παράδειγμα, σε ένα “rookie” τουρνουά, υπήρχαν περιπτώσεις που έως και 50 άτομα είχαν πάρει μέρος, ενώ στην “pro” δυσκολία, υπήρχαν αριθμοί όπως 4-6, που δεν γέμιζαν καν lobby. Η πρόσβαση σε ένα παιχνίδι επί πληρωμή, θα έπρεπε να είναι ίση για όλους, και με αυτήν την απόφαση χαλάει απλά η συλλογική εμπειρία όλων των παικτών.
Ευτυχώς, στο επίπεδο του multiplayer δεν στάθηκα ενάντια του AI, καθώς φαίνεται πως οι υπόλοιπο οδηγοί, έχουν μια καλύτερη συμπεριφορά εντός πίστας, αν εξαιρέσουμε πως συχνά έφευγαν εκτός από τις στροφές, άκρως αστείο για όποιον το βλέπει, αλλά σίγουρα όχι για αυτούς. Με εξέπληξε ιδιαίτερα η κλίμακα στην οποία το RENNSPORT δεν συγχωρεί. Σε ένα τυχαίο τουρνουά, όπου για 9 λεπτά μπορεί να διεξάγονται οι Practice και Qualifying γύροι, εάν ένα αμάξι κουνηθεί ελάχιστα πριν ανάψουν τα πράσινα φώτα κατά την εκκίνηση, αυτομάτως δέχεται DNF, και επιστρέφει στα pits.
Αυτή η εξέλιξη εμβαθύνει στην αληθοφάνεια που το παιχνίδι φροντίζει ανά περιστάσεις να παρουσιάζει. Ο καθένας μας, μπορεί να έχει τον απόλυτο έλεγχο αλλά και εμπιστοσύνη στον εαυτό του, όμως χρειάζεται απλά ένα λάθος για να χαθεί οποιαδήποτε προσπάθεια. Σε αυτά τα σημεία, εκτείνεται η Racing Sim αίσθηση που παρέχει το RENNSPORT, καθώς καταστάσεις σαν και αυτές, μπορεί να συμβούν εντός αλλά και εκτός της πίστας.
Εν κατακλείδι το RENNSPORT προσπαθεί να ορίσει τη δική του ταυτότητα, ανάμεσα σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον που έχουν δημιουργήσει αρκετοί παρόμοιοι τίτλοι. Καταφέρνει να φέρει ένα αρκετά ρεαλιστικό αποτέλεσμα στον αναβάτη, υπενθυμίζοντάς του πως η οδήγηση δεν είναι μόνο εξυπηρέτηση, αλλά και πηγή αδρεναλίνης για πολλούς, που τους απελευθερώνει. Ωστόσο, πάσχει από ένα ημιτελές περιεχόμενο, με την ποικιλία να σπανίζει και να μην πετυχαίνει να κατακτήσει την αίσθηση ενός Racing Sim.
Η ελάχιστη ποικιλία σε πίστες αλλά και οχήματα, μαζί με την αναγκαία πληρωμή για το ξεκλείδωμα επιπλέον liveries στα αυτοκίνητα, χρεώνεται περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Είμαι αισιόδοξος πως με την πάροδο του χρόνου, και με σωστά updates, θα καταφέρει να είναι ανταγωνιστικότερο. Προς το παρόν, θα σας πρότεινα να αφιερώσετε τον χρόνο σας σε άλλα racing simulators, με μεγαλύτερη ποικιλία.
Ευχαριστούμε πολύ την Ave Tech για την παροχή του review copy!
