Υπάρχει κάτι στις post-apocalyptic ιστορίες στις οποίες η ανθρωπότητα έφερε το τέλος στον εαυτό της μέσω πυρηνικών που είναι αρκετά συναρπαστικό. Ίσως είναι η δυσφορία του ότι γνωρίζουμε ότι είναι ένα πιθανό σενάριο. Ή θα μπορούσε να είναι οι ενδιαφέροντες τρόποι με τους οποίους ο κόσμος παρά την καταστροφή, αντέχει και συνεχίζει να επιβιώνει. Μήπως είναι λόγο του ιπτάμενου σιγαστήρα που προσκολλάται στο χέρι του χαρακτήρα μου; Μάλλον όχι, αυτό είναι απλώς ένα από τα πολλά bugs του S.T.A.L.K.E.R. 2: Heart of Chornobyl.
Πέραν από τα αστεία, θεωρώ ότι το σκηνικό του STALKER 2 και αυτό παρόμοιων παιχνιδιών είναι απίστευτα ενδιαφέρον. Στο STALKER 2 μπαίνουμε στη «Ζώνη», στην οποία τα υψηλά επίπεδα ακτινοβολίας μετά την καταστροφή του Τσερνόμπιλ όχι μόνο έχουν κάνει τη γύρω περιοχή εξαιρετικά ραδιενεργή, αλλά έχουν προκαλέσει βαριές μεταλλάξεις σε πολλά πλάσματα και έχουν δημιουργήσει μικρές περιοχές αλλαγμένης φυσικής γνωστές ως «ανωμαλίες». Αυτές οι ανωμαλίες μπορούν να προκαλέσουν οτιδήποτε, από τεράστιες μετατοπίσεις της βαρύτητας έως εκρήξεις πυρκαγιάς και κεραυνών, και συχνά παράγουν πολύτιμα αντικείμενα γνωστά ως artifacts όταν πυροδοτούνται.
Αυτές οι ανωμαλίες είναι ο κύριος λόγος που οι άνθρωποι, γνωστοί ως «stalkers», μπαίνουν στη θανατηφόρα Zώνη. Κάποιοι επιδιώκουν να συγκεντρώσουν artifacts για να πουλήσουν, άλλοι να εξερευνήσουν τα μυστικά της περιοχής και υπάρχουν ακόμη και άνθρωποι που προσπαθούν να την καταστρέψουν για να προστατεύσουν τον υπόλοιπο κόσμο.
HIGHWAY TO THE DANGER ZONE
Στο STALKER 2 μπαίνουμε στη Ζώνη ως Skif, ένας βετεράνος στρατιωτικός που είδε μια ανωμαλία έξω από τη ζώνη να παράγει ένα artifact, αφού κατέστρεψε ολοσχερώς το σπίτι του. Αυτό το γεγονός ήταν θεωρητικά αδύνατο να συμβεί εκτός της Ζώνης και έτσι ο Skif επιχειρεί μέσα σε αυτή να βρει κάποια απάντηση, αλλά και να βγάλει κάποια χρήματα για να αγοράσει ένα νέο σπίτι.
Καθώς μπαίνουμε στη Ζώνη, μαθαίνουμε γρήγορα πώς να χρησιμοποιούμε έναν σαρωτή για να βρίσκουμε artifacts και πώς να περιηγούμαστε γύρω από τις ανωμαλίες, αλλά μας επιτίθεται γρήγορα μια ομάδα που μας αφήνει αναίσθητους και κλέβει τα υπάρχοντά μας.
Χωρίς εξοπλισμό και έλλειψη περιέργειας, ξεκινά έτσι το ταξίδι του Skif στη Ζώνη.
Υπάρχει ένα επιχείρημα ότι ο πραγματικός πρωταγωνιστής του παιχνιδιού δεν είναι άλλος από το Zone. Τα κίνητρα του Skif είναι τελικά λίγο πεζά και η προσωπικότητά του κυμαίνεται κάπου ανάμεσα στο τυπικό στρατιωτικό γρύλισμα και στον σλαβικό κυνισμό. Το Zone είναι ένα πολύ πιο περίπλοκο και ενδιαφέρον χαρακτηριστικό του παιχνιδιού σε σύγκριση.
Από μόνο του αποτελεί μια έντονη αντίθεση της ζωής που τελειώνει αλλά και που συνεχίζει να διαρκεί. Σίγουρα δεν υπάρχει κανένα σημάδι έλλειψης εγκαταλελειμμένων μισογκρεμισμένων κτιρίων, με τα πτώματα των αρχικών κατοίκων της περιοχής να πασπαλίζουν το τοπίο ή από stalkers των οποίων η περιέργεια τους πρόδωσε. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν μόνο λίγες τοποθεσίες που είναι σχετικά ασφαλείς στην απεραντοσύνη της Ζώνης, η οποία θα προσπαθήσει ανένδοτα να τελειώσει την περιπέτειά μας με έναν θεαματικό αριθμό τρόπων. Το παιχνίδι είναι σίγουρα υποψήφιο για τους περισσότερους τρόπους να πεθάνεις σε ένα βιντεοπαιχνίδι. Κυμαίνονται από τα συνήθη πυρά και τις επιθέσεις τεράτων, μέχρι τις υπερφυσικές ψυχικές καταρρεύσεις και τις αυθόρμητες ανωμαλίες που προκαλούν εκρήξεις φωτός χωρίς ιδιαίτερη προειδοποίηση.
Υπάρχει ακόμη και ένα χωράφι με παπαρούνες που προσπαθεί να σε σκοτώσει. Όχι κάτι σε αυτό, αλλά το ίδιο το πεδίο.
Ταυτόχρονα, ωστόσο, υπάρχει πολλή ζωή μέσα στη φονικότητα της Ζώνης. Οι stalkers έχουν κατοικήσει ορισμένα μέρη και έχουν δημιουργήσει λειτουργικές κοινότητες. Υπάρχουν επίσης πολλές ομάδες ανθρώπων που επιδιώκουν ενεργά συγκεκριμένους στόχους εντός της Ζώνης για δικό τους όφελος ή για αυτό της κοινότητάς τους.
Εκτός αυτού, η φύση ευδοκιμεί σε πολλές περιοχές παρά το ατελείωτο χάος και τον πυρηνικό ερεθισμό.
Αυτά τα στοιχεία είναι που κάνουν την εξερεύνηση της Ζώνης μια τόσο συναρπαστική δραστηριότητα. Υπάρχει πάντα κάτι να ανακαλύψετε ή να θαυμάσετε και το gameplay ενισχύει την ανάγκη να δείτε περισσότερα από τη Ζώνη.
Το STALKER 2 είναι ένα survival FPS με κάποια δανεικά RPG και horror στοιχεία. Ο εξοπλισμός του Skif είναι ζωτικής σημασίας για τις πιθανότητές σας να επιβιώσετε στη Ζώνη και ως εκ τούτου γίνεται προφανές ότι είναι υποχρεωτικό να ψάξετε για να πουλήσετε πράγματα για να αγοράσετε καλύτερη προστασία, να αναβαθμίσετε όπλα ή απλώς να βρείτε πυρομαχικά και τρόφιμα. Ο εξοπλισμός του Skif φθείρεται καθώς τον χρησιμοποιεί και συχνά χρειάζεται επισκευές και πρέπει επίσης να ταΐζεται τακτικά.
Αλλά δεν μπορείτε απλώς να ψαχουλεύετε ατελείωτα συγκεντρώνοντας κάθε αντικείμενο για να πουλήσετε ή να αποθησαυρίσετε. H χωρητικότητα είναι ο μεγάλος ισοσταθμιστής του παιχνιδιού. Κάθε σφαίρα και κονσέρβα με ύποπτο περιεχόμενο ζυγίζεται και ο Skif μπορεί να μεταφέρει μέχρι μια ποσότητα πριν γίνει τρομερά αργός. Αυτό με τη σειρά του αυξάνει τις πιθανότητες μια πιθανή ενέδρα να τελειώσει πολύ άσχημα. Οι περισσότεροι μεταλλαγμένοι εχθροί είναι αρκετά ευέλικτοι και οι άνθρωποι διαθέτουν ραντάρ και aimbot. Έτσι, το να είσαι άπληστος και να μεγιστοποιήσεις το ποσό των κλοπιμαίων μπορεί να φαίνεται βέλτιστο, αλλά ενέχει επίσης μεγάλο κίνδυνο.
Τα στοιχεία τρόμου που ανέφερα προέρχονται κυρίως από τους μεταλλαγμένους εχθρούς της Ζώνης. Μερικοί από αυτούς είναι οι απλές τυπικές σαρκώδεις αηδίες που έχουμε ξαναδεί, άλλοι όμως είναι πολύ πιο αφηρημένοι ως υπάρξεις και στην πράξη απρόβλεπτοι. Υπάρχουν αόρατοι εχθροί που στήνουν ενέδρες, αλλά και κάποιοι που μένουν αόρατοι από απόσταση και πετούν με τηλεπάθεια αντικείμενα.
Μερικοί έχουν ακόμη την δυνατότητα να καταλάβουν όπλα εξ’ αποστάσεως και να τα πυροβολήσουν ή επιτίθενται στον ψυχισμό του Skif, δημιουργώντας παραισθήσεις. Υπήρχαν αρκετές περιπτώσεις όπου δεν ήμουν ακριβώς σίγουρος για το τι μου επιτέθηκε, ειδικά στα πρώιμα στάδια του παιχνιδιού, κάτι που προσθέτει ένα σουρεαλιστικό στοιχείο στην όλη εμπειρία. Επιπλέον, μόλις συνηθίσετε τέτοιου είδους εχθρούς και μάθετε πώς να τους αντιμετωπίσετε, σίγουρα αποκτάτε μια αίσθηση βετεράνου και η εξερεύνηση της Ζώνης γίνεται πιο φυσική και ευχάριστη. Υπάρχει η αίσθηση πως αρχίζεις να ανήκεις όλο και περισσότερο στην Ζώνη, αν όχι οτι την κατακτάς.
Όσο για τα RPG στοιχεία του παιχνιδιού, τα βρήκα επίσης αρκετά ενδιαφέροντα. Από την πλευρά της αφήγησης, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου ο Skif έχει πολλές επιλογές για το πώς να ολοκληρώσει μια αποστολή, καθεμία με διαφορετικά αποτελέσματα και με πιθανές συμμαχίες. Ειδικά στην κύρια αποστολή, θα πρέπει τελικά να πάρουμε αρκετές κρίσιμες αποφάσεις που αλλάζουν ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας και υπάρχουν πολλά διαφορετικά φινάλε στο τέλος του παιχνιδιού. Υπάρχει επίσης αρκετό open-ended design στα sidequest, που τους επιτρέπει να ολοκληρωθούν με πολλές μεταβλητές.
Από την πλευρά του gameplay, ενώ ο Skif μπορεί να μην έχει “Level” ή “Stats”, ο εξοπλισμός του είναι λίγο πολύ ένα υποκατάστατο αυτών. Η πανοπλία και τα όπλα συνοδεύονται από μια ποικιλία διαφορετικών στατιστικών στοιχείων και καθώς προχωράμε στο παιχνίδι, μας ενθαρρύνει να αγκαλιάζουμε συνεχώς νεότερο εξοπλισμό, καθώς και να τον αναβαθμίζουμε με attachments και τροποποιήσεις που παρέχουν διάφορα μπόνους. Αυτή η εξέλιξη έχει σίγουρα μια διαρκή επίδραση και είναι μια πτυχή του παιχνιδιού που μου άρεσε πλήρως, καθώς έκανε την εξερεύνηση ακόμα πιο ανταποδοτική αφού συνδέεται άμεσα με αυτή της διαδικασία.
Ομοίως, απόλαυσα το μεγαλύτερο μέρος του προαιρετικού περιεχομένου που είχε να προσφέρει το παιχνίδι, το οποίο για άλλη μια φορά έπαιξε με τη μεγαλύτερη δυνατή δύναμη του παιχνιδιού και σε στέλνει σε διάφορες τοποθεσίες στη Ζώνη. Δίνεται μάλιστα ιδιαίτερη προσοχή στα sidequest που πάντα εκτιμάται. Οι χαρακτήρες που εμπλέκονται είναι συνήθως λίγο πιο ενδιαφέροντες από αυτό που φαίνονται και οι περιστάσεις που εξερευνούμε έχουν συνήθως τουλάχιστον δύο πλευρές.
Για παράδειγμα, μπορεί να περνάτε από μια αρένα και πριν από την τελική μάχη ο κυρίαρχος πρωταθλητής ρωτά με ποια όπλα θα θέλαμε να διευθετήσουμε τον τελικό αγώνα. Επέλεξα περίστροφα και δέχτηκε, μόνο για να αποκαλύψει πως δεν σκόπευε να παίξει με κανέναν κανόνα και αντ’ αυτού έφερε ένα πολυβόλο μαζί του. Απάτησε, αλλά το παιχνίδι δεν τον άφησε να το χαρεί, καθώς άρχισε να κοιτάζει επίμονα έναν τοίχο και να τον πυροβολά επανειλημμένα.
IT’S NOT A BUG, IT’S A FEATURE, AN ANOMALY
Το παιχνίδι δυστυχώς έχει πολλά τεχνικά προβλήματα. Ευτυχώς, τα περισσότερα από αυτά είναι δευτερεύοντα και δεδομένης της φύσης της Ζώνης, θα μπορούσατε σχεδόν να πείτε ότι αποτελούν μια ανωμαλία και όχι ένα σφάλμα. Άλλα, ωστόσο, είναι πολύ πιο αξιοσημείωτα, με πολλές περιπτώσεις όπου το performance πέφτει απότομα, crashes και έναν εξαιρετικό αριθμό από bugs που σχετίζονται με quests.
Μια τέτοια περίπτωση συνέβη κατά τη διάρκεια μιας αποστολής που μου ζήτησε να μιλήσω σε έναν άντρα που ανεξάρτητα από το τι έκανα, παρέμενε άπραγος, αμίλητος και αρνούμενος να μιλήσει σε κανέναν, πόσο μάλλον να βλεφαρίσει. Αφού αποφάσισα να εκπληρώσω τα άλλα μέρη της αποστολής, επέστρεψα στην πόλη μόνο για να τον βρω νεκρό, ακριβώς εκεί που βρισκόταν, με την αποστολή να συνεχίζει να με παρακινεί ακόμα να μιλήσω μαζί του. Δυστυχώς το βουντού μου είναι λίγο σκουριασμένο.
Υπάρχουν επίσης αρκετά bug αλά Bethesda, με τα NPC να επιδεικνύουν κάποια θεαματικά ανόητη συμπεριφορά και διάφορα physics να καταρρέουν.
Ίσως, ωστόσο, η μεγαλύτερη απογοήτευσή μου προήλθε από την κύρια αφήγηση. Δεν την βρήκα ιδιαίτερα ελκυστική. Έχει κάποιες αποστολές που διαθέτουν διασκεδαστικά και συναρπαστικά τμήματα. Η συνολική ιστορία, ωστόσο, ενώ προσπαθεί να κάνει κάτι ενδιαφέρον έπεσε κάπως σταδιακά. Παρουσιάζει μια εικόνα μιας σύγκρουσης στην οποία καμία φατρία ή ομάδα δεν έχει απόλυτο δίκιο, αλλά δεν πάει ποτέ σε πραγματικά ενδιαφέρουσες περιστάσεις η κάτι το μη προβλέψιμο.
Αν το main quest κατάφερνε να συλλάβει τη σκληρότητα και την αδυσώπητη ατμόσφαιρα του κόσμου του, θα ήταν σίγουρα πολύ πιο ενδιαφέρον. Αυτός ακριβώς μπορεί να είναι ο λόγος που επέλεξα να το αγνοήσω όσο υπήρχαν περισσότερα πράγματα να εξερευνήσω σε κάθε περιοχή. Σίγουρα δεν βοηθάει το γεγονός ότι η Ζώνη είναι πιο ενδιαφέρουσα στην παθητικότητά της παρά στη δραστηριότητα που της παρέχει η αφήγηση.
