Sonic X Shadow Generations | Review

Έχω αρχίσει να διασκεδάζω με το πώς οι Sonic Team και SEGA δείχνουν να ζουν σε μία γυάλα, αγνοώντας κάθε κακεντρέχεια και κριτική γύρω από το πώς διαχειρίζονται τη μασκότ τους. Προς υπεράσπισή τους, τα παιχνίδια με τον μπλε σκαντζοχοιράκο εξακολουθούν να πουλάνε ακόμα και σε φάσεις προβληματικού marketing ή και δημόσιας αμφισβήτισης, δίνοντας χώρο στους δημιουργούς τους να συνεχίσουν τα πειράματα. Ένα από αυτά τα πειράματα είναι και το παρόν, το Sonic X Shadow Generations, που επιχειρεί να μπλέξει την επανέκδοση του -κατά πολλούς- «τελευταίου καλού Sonic» με ένα add-on/expansion που μόνο εδώ θα μπορούσε να βρει συμβατότητα και λόγο ύπαρξης.

Ξέρω τι σκέφτεστε, και αν δεν το σκεφτήκατε θα ήθελα να ζω και εγώ στην αθώα σας πραγματικότητα: «αναμένουμε την κινηματογραφική πρεμιέρα της ταινίας Sonic 3 τον Δεκέμβριο, όπου συμπρωταγωνιστεί ο Shadow, προφανώς το συγκεκριμένο sub-game υπάρχει μόνο για να πουλήσει εισιτήρια». Τι κι αν σας έλεγα, όμως, ότι έχουμε περισσότερο άδικο παρά δίκιο που αυτό-δημιουργήσαμε αυτή την προκατάληψη μέσα μας; Γιατί όντως, προφανώς και δεν συμπέφτουν τυχαία οι αυτές οι δύο κυκλοφορίες και είναι αλληλοεξαρτώμενες, ωστόσο αυτή η μικρή και μελαγχολική περιπέτεια με το σκοτεινό ισοδύναμο του Sonic είναι παραπάνω από αξιοπρόσεχτη.

Κρίνω πιο φρόνιμο το να ασχοληθούμε περισσότερο με το Shadow Generations, όντας το καινούριο κομμάτι παιχνιδιού που προσφέρει αυτό το πακέτο, και λιγότερο με το πώς εκμοντερνίστηκε το άλλο μισό του παιχνιδιού που γνωρίζουμε από το 2011. Οι δύο εμπειρίες βέβαια μοιράζονται την ιδέα του διαχωρισμού των levels τους σε side-scrolling κλασσικά Sonic σπρινταρίσματα και στις πιο ανοιχτές 3D platforming πίστες. Γι’ αυτό και ο βασικότερος λόγος που το Shadow Generations κλέβει την παράσταση σε αυτό τον συνδυασμό είναι ότι χρησιμοποιεί και τους δύο τρόπους παιχνιδιού καλύτερα.

I AM THE SHADOW THAT SERVES THE LIGHT

Οι developers σαν να θέλησαν μέσω του Shadow Generations να ανακτήσουν μερικές σκισμένες σελίδες της πλοκής του Sonic Generations, στρέφοντας την προσοχή μας στην παράλληλη, αναξερεύνητη δραστηριότητα του Shadow, όσο οι δύο Sonic συνεργάζονται για να ανατρέψουν τα πεπραγμένα του Time Eater. Ως αποτέλεσμα, στήνεται μία νέα γνωριμία με το «απόλυτο lifeform», όπως τον χαρακτήριζε ανέκαθεν ο Gerald Robotnik, παρέχοντάς μας εικόνες από το τραυματικό παρελθόν του Shadow, ο οποίος πιστεύει ότι αυτές οι τρύπες στον χωροχρόνο ίσως του επιτρέψουν να επουλώσει τις πληγές των αναμνήσεών του και να σώσει τους -πολύ λίγους- αγαπημένους του. Και… βουαλά! Ο Shadow βρίσκει τον εαυτό του σε ένα αντίστοιχο White Zone και ξεκινά να επισκέπτεται μία-μία μερικές τοποθεσίες και ανασχεδιασμένα levels από τα Sonic Adventures 2, Sonic Heroes, Sonic Frontiers, Sonic Forces, Sonic ’06 και το δικό του Shadow the Hedgehog, για να διορθώσει τις ανωμαλίες των timelines.

Η σημαντικότερη απόφαση που πάρθηκε -και παρουσιάζει ανέλπιστα ευχάριστα αποτελέσματα- για το κομμάτι του Shadow είναι η αυτονομία του. Η Sonic Team έμαθε από τα λάθη της με το Sonic Colors Ultimate και κράτησε τους νεωτερισμούς μακριά από το υπόλοιπο παιχνίδι που, ως γνωστόν, μπήκε σε remaster κάνουλα. Έτσι, το Shadow Generations είναι κάτι δικό του και έρχεται απλά να κολλήσει στο υπάρχον παιχνίδι ως μία νέα προσέγγιση, με τον ίδιο τρόπο που το Bowser’s Fury ήρθε να δώσει φρεσκάδα και κατιτίς παραπάνω στο Super Mario 3D World. Υιοθετεί φυσικά τη διττή εκδοχή κάθε level που πρωτοδοκίμασε το Sonic Generations, αλλά κάνει κτήμα του τις μεταβάσεις από 2D σε 3D με τεχνικές που είτε δεν ήταν εφικτές τότε, είτε δεν είχαν πάροχο.

Εννοείται πως δεν θα πήγαινε χαμένη ή ανεκμετάλλευτη η open-zone 3D περιήγηση του Sonic Frontiers, ίσα-ίσα που χρησιμοποιείται ατόφια, τόσο στο προαναφερθέν άχρωμο level hub όσο και στην πλειονότητα των επιπέδων όπου ο Shadow έχει περιθώριο να κινηθεί τρισδιάστατα. Αυτός είναι και ο πιο έντονος δημιουργικός αντίλογος ανάμεσα στα 3D levels του Sonic Generations και του Shadow Generations, δίνοντας ξεκάθαρο προβάδισμα στον χειρισμό και το level design του καινούριου της υπόθεσης. Όσοι έχουν παρελθόν με το Sonic Generations θα αισθανθούν με μιας το πόσο πιο σφιχτά είναι τα controls του Shadow, το πόσο πιο ομαλή είναι η κίνησή του στον χώρο, ενώ όλοι (παλιοί και νέοι παίκτες) θα συμφωνήσουν ότι το gameplay του μαύρου σκαντζόχοιρου είναι πολύ εντυπωσιακότερο.

Ο Shadow, σαν χαρακτήρας, είναι πιο σοβαρός, πιο ευερέθιστος και αυτό αποτυπώνεται στο επίσης θυμωμένο gameplay του Shadow Generations. Η διαδρομή μεταξύ του Sonic και του τερματισμού συνήθως έχει χρώμα, χορευτικό ρυθμό και ηρωικό κλίμα, τη στιγμή που η ίδια απόσταση ανάμεσα στον Shadow και την ολοκλήρωση ενός level χωρίζουν οι εκρήξεις, τα γκρεμίσματα και ο όλεθρος που σπέρνει. Είναι πολύ πιο fun-to-play σαν ελεγχόμενος χαρακτήρας, δίνει νεύρο στο άνευρο gameplay του Sonic, είναι πολύ πιο metal τύπος, είναι η ηλεκτρική κιθάρα του Sonic franchise. Ακριβώς επειδή το Shadow Generations αφορά τον ίδιο και έχοντας φτιαχτεί για πιο σύγχρονα συστήματα, το παιχνίδι και η οθόνη τρέχουν πιο γρήγορα από ό,τι προλαβαίνει το μάτι. Γενικά, σε οποιοδήποτε Sonic game, όταν σταματάς το τρέξιμο δικαίως νιώθεις ότι χάνεις, ότι κάτι κάνεις λάθος -πιθανότατα ισχύει- και το μεγαλύτερο ατού αυτής της επέκτασης αποτελεί το ότι ο Shadow εδώ είναι οριακά ασταμάτητος.

SPIN TO WIN

Σε αυτή την αίσθηση υπεροχής συμβάλλουν οι νέες δυνάμεις που αποκτά ο Shadow. Πέραν του ότι μας αφήνει για πρώτη φορά να χρησιμοποιήσουμε υπέρ μας το Chaos Control -συνήθως γινόταν εναντίον μας- ο Shadow αποκτά και μερικά Doom Powers. Αυτές οι σκοτεινές κινήσεις που πυροδοτούνται απευθείας από το συντριπτικό DNA του Shadow ξεκλειδώνουν νέα platforming mechanics, όπως το σερφάρισμα επί νερού, πτήσεις με Venom-like φτερά, το τρύπημα των εθχρών με τα Doom Spears, και πολλά ακόμη. Και κάπως έτσι, η επιστροφή στον έλεγχο του Sonic για το άλλο μισό game φαντάζει σαν να γυρνάμε από ένα πλήρες game… στο demo του. Τα Doom Powers εξελίσσουν όσο χρειάζεται τη φόρμουλα, καταφέρνοντας στο μεταξύ να θεωρούνται μερικώς προαιρετικές για όσους κοιτούν μόνο προς το τέλος ενός level, αλλά απαραίτητες για όσους επιθυμούν τη συλλογή του S-rank.

Πολύ σημαντικό (πάντα σε σύγκριση με το Sonic Generations) είναι ότι τίποτα από τα Doom Powers και την ευρύτερη κινησεολογία του Shadow δεν θυσιάζεται όταν αλλάζουμε act για να παίξουμε τις 2D μεριές της ιστορίας. Αυτό το χάσμα δηλαδή που παρατηρούταν όταν δοκιμάζαμε να παίξουμε την ίδια πίστα με τον Classic Sonic και τον Modern Sonic δεν αποτελεί πρόβλημα για τον Shadow που έχει διαρκώς την πληρότητα των ικανοτήτων του διαθέσιμη. Για αυτό τον λόγο ούτε τα 2D levels του Shadow Generations δεν έχουν να ζηλέψουν κάτι από την πιο πολυδιάσταση εκδοχή τους, εφόσον είναι το ίδιο θεαματικά και δίνουν μια χαρά χώρο στον Shadow να σκάει σαν οβίδα στις επιφάνειές τους, τρέχοντας σαν κεραυνός στις ευθείες και τα 360o ανεβοκατεβάσματά τους, με 10/10 BGM’s να παίζουν στο υπόβαθρο και εμάς να μένουμε στήλες άλατος με το χειριστήριο στο χέρι.

2D OR NOT TO 2D

Η δράση πάει σύννεφο, το παιχνίδι αναμένει τις αντιδράσεις μας και παίζεται σαν QTE ακόμα και όταν δεν υπάρχει QTE. Όλο το Shadow Generations έχει το εκτόπισμα ενός σύντομου μεν αλλά πολύ βελτιωμένου Sonic game. Έχει όλα τα στοιχεία που χρειάζεται ένα παιχνίδι της σειράς ή και το ίδιο το Sonic Generations για να σταθεί στο σήμερα. Για κάτι που λειτουργεί ξέχωρα και ως συμπλήρωμα είναι περιττά καινοτόμο και καλοφτιαγμένο. Βέαβαια, όσοι δεν μπορούν να αντέξουν τον πανικό, την ταχύτητα και το χάος του, πάνε αυτομάτως στο υπόλοιπο game που πλήρωσαν, που ήταν πολύ καλό για την εποχή του.

Το έτερον ήμισυ του Sonic x Shadow Generations είναι, όπως δηλώνει, το παιχνίδι που προϋπάρχει. Αυτό που έπαθε το Sonic Generations το ικανοποιητικό ελάχιστο, δεν είναι κάτι παραπάνω από μία οπτικοακουστική ενίσχυση, με παρεμβάσεις από τη Sonic Team που περιορίζονται στο αναβάσει την ανάλυση από το HD -και όχι Full HD- στο 4K και -φυσικά- να διπλασιάσει και να σταθεροποιήσει τα καρέ/δευτερόλεπτο. Η remastered έκδοση, λοιπόν, είναι κατά βάση μία ομορφότερη, στρογγυλοποιημένη βερζιόν του Sonic Generations. Έχει “σιδερωθεί” σε σημεία όπου έμοιαζε τσαλακωμένο, είναι πιο λαμπερό και θεραπευμένο στα σημεία όπου υπήρχαν χρωματικές αστάθειες, είναι γενικά το Sonic Generations μερικές γενιές (pun intended) πιο καλαίσθητο.

Το απείραχτο gameplay είναι που δείχνει πια την ηλικία του. Δραστικές αλλαγές πάνω σε αυτό δεν συνέβησαν, αν εξαιρέσουμε ότι ο 2D Sonic έμαθε να κάνει Drop Dash, οπότε οι όποιοι “μώλωπες” ενοχλούσαν επί PS3/Xbox 360 ακόμα μοιάζουν με ευαίσθητες περιοχές για το gameplay. Το πόσο καλύτερο είναι το Shadow Generations ρίχνει προβολείς πάνω σε αυτές τις αδυναμίες. Άρα το Sonic Generations του σήμερα δεν προσπαθεί καν να κρύψει κάτω από το χαλάκι τις -όχι τεράστιες βέβαια- αδυναμίες του original παιχνιδιού, αλλά προτιμά να τις αγνοήσει. Και ενώ, επαναλαμβάνω, δεν έχει πολύ σοβαρά προβλήματα σαν παιχνίδι, πέραν από μικρές αστοχίες σε στοχεύσεις και αποκρίσεις, είναι ξεκάθαρο ότι τόσο τα 2D όσο και τα 3D Sonic του τώρα έχουν προχωρήσει.

Παραδέχομαι ότι ίσως φταίω που ξεκίνησα με το κομμάτι του Shadow, γιατί το πόσο εξελιγμένο είναι μετέτρεψε σε σχετική αγγαρεία την επιστροφή μου στο κομμάτι του Sonic. Κάτι πολύ άδικο για ένα ειλικρινά καλοστημένο Sonic Generations, που εξακολουθεί να έχει  την αύρα, τα levels και το gameplay ενός top-class Sonic παιχνιδιού. Από την άλλη, οποιοσδήποτε όμως βάλει δίπλα-δίπλα τα Sonic Generations και Shadow Generations και αναγκαστεί να παίζει το πρώτο θα αλληθωρίσει αργά ή γρήγορα. Αυτό που έγινε, όμως, με το τμήμα που ανήκει στον Shadow είναι τρομερά ενθαρρυντικό για το μέλλον. Το πόσο θετικές εντυπώσεις αφήνει κάτι που διαφημίστηκε ως extra και που έχει μόλις το 20% της διάρκειας του συνολικού experience (από 40% δεσμεύονται τα 2D levels και τα 3D levels του Sonic Generations) δημιουργεί ελπίδες για το πόσο καλό video game είναι σε θέση να φτιάξει η Sonic Team αν ασχοληθεί εξ ολοκλήρου με κάτι τόσο μεμονωμένο ή με ένα sequel.

Ευχαριστούμε πολύ τη Zegetron για την παροχή του review copy!